Wat je waarschijnlijk gelooft, maar niet klopt

Lyubomirsky's populaire verdeling (50% genen, 40% gedrag, 10% omstandigheden) gaat over variantie tússen mensen, niet over jouw individuele geluk. Latere heranalyses (Brown & Rohrer, 2020) zetten het beïnvloedbare deel op 20 à 30 procent en waarschuwen dat de oorspronkelijke tweelingstudies veel te weinig deelnemers hadden.

De 'kritische' verhouding tussen positieve en negatieve emoties werd wiskundig weerlegd door Brown, Sokal & Friedman (2013). Het bewijs kwam neer op een verkeerd toegepaste vergelijking uit de vloeistofdynamica. Fredrickson & Losada's paper werd formeel ingetrokken door American Psychologist.

Populaire blogs koppelen dopamine, oxytocine, serotonine en endorfines aan losse activiteiten (chocolade, knuffelen, sporten). Neurochemie werkt niet als een lifestyle-infographic. Dopamine gaat over motivatie en 'wanting', niet direct over plezier; serotonine's rol in stemming is complex en nog altijd omstreden.

Geluk actief najagen kan averechts werken. Wie geluk als doel ziet, is vaker teleurgesteld in gewone momenten. Negatieve emoties zijn functioneel: verdriet, boosheid en angst dragen informatie die je nodig hebt.

De facial feedback hypothesis (een pen tussen je tanden = grappiger vinden) werd beroemd via Strack (1988) en beroemd weerlegd via een grote 17-lab replicatie in 2016 (Wagenmakers et al.). Latere meta-analyses vinden hoogstens een piepklein effect.

Populair, maar de correlatie is gemiddeld r ≈ 0,3 en de causaliteit loopt vaak omgekeerd (productiviteit maakt gelukkig, niet andersom). Bovendien is 'productiviteit' in de meeste studies een subjectieve inschatting van dezelfde persoon.

De inverse van de vorige mythe. Zoals blijkt uit Killingsworth, Kahneman & Mellers (2023) stijgt geluk log-lineair met inkomen. Geld maakt wel degelijk gelukkig, met afnemend rendement.